บทกวี

ลำนำกำเนิดดาว (QuaOs)

ริมฟากฝั่ง…ข้ายืนอยู่ลำพังคลื่นสาดซัดประดังหลอกหลอนด้วยความหลังเพียงภาพพร่า กอบทรายขึ้นในมือขยำร่วนร่วงกราวก็พราวใสนี่หรือฝุ่นละอองจากหินแก้วที่ใดใดลมน้ำโหมกระหน่ำให้แตกพลัดพรายยังไม่อาจซ่อนเค้าแวววาวเดิม ทั่วร่างข้าแม้ระคายทรายหยาบพอได้มึนชาเริ่มเหนื่อยล้าจนนอนทอดตาหรี่มองเบื้องฟ้าสูงอากาศชุ่มชื้นชักพาให้เคลิ้มคล้อยง่วงงุนแต่ในสติยังตรึกด้วยนึกพิศวงสงสัย กลางทุ่งหญ้านานาพืชพันธุ์ชูใบระบัดพรรณหลังสร่างฝนแสงจันทร์คราวคืนสว่างนวลแหวกเมฆหม่นสะท้อนแสงคงระริกแหลมคล้ายมณีมีเหลี่ยมมุมในใจกลางหยาดน้ำกลมเกาะทั่วใบเปียกปอนคล้ายโลกแน่นิ่งหากเพียงนอนพักในหลับไหลหาใช่ดับตาย แลมองขึ้นไปเห็นนทีใหญ่เป็นสายธารดาวคือทางช้างเผือกที่เขาเรียกขานแต่โลหิตกระเซ็นเข้าบังตาอยู่ช้านานขาวสล้างจึงกลับเห็นขุ่นเป็นตมแดง… Read More »ลำนำกำเนิดดาว (QuaOs)

วันเด็ก (พจนาถ พจนาพิทักษ์)

แม้รอยยิ้มมิอาจกลบเสียงไฟสงครามแต่หัวใจบริสุทธิ์…จะทำให้การประหัตประหารทั้งมวลได้อับอายใจบริสุทธิ์…จะทำให้ฝุ่นควันเมือง งดงามเหมือนสายหมอก พวกเด็กๆ มักเป็นผู้ครอบครองน้ำฝนใสไว้ในใจน้ำฝนใสที่จะมาชะล้างใจปนเปื้อนเมื่อเพื่อนผู้ใหญ่ของพวกเขา ลืมไปว่าหัวใจของตัวเองก็เคยบริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อนเหมือนกัน… Read More »วันเด็ก (พจนาถ พจนาพิทักษ์)

รอ..รอ.. (Phrompala)

ก็แค่คนเดินดินธรรมดาจะเห็นค่ากันบ้างหรือเปล่าหนออย่าให้หัวใจมัวแต่เฝ้ารอจนมันท้อรอเธอจนเหนื่อยใจ เมื่อวันนี้มีแต่เธอไม่มีใครแล้วเมื่อไรจะมีฉันในใจเธอหรือวันนั้นสำหรับฉันคงจะเก้อเพราะว่าเธอไม่เคยคิดเหมือนกับฉัน Phrompala

Die Internationale, 1930 by Otto GRIEBEL

รวมพลังเราชาวแรงงาน (ดอกหญ้า)

รวมพลังพวกเราชาวแรงานอย่าให้เขาเผาผลาญแรงงานสิ้นชีวิตนี้มิอาจจะโบยบินสูญสิ้นทั้ง อิสระ และ เสรี รวมพลังกันเถอะพวกเราชาวแรงงานเพื่อพบพาน… Read More »รวมพลังเราชาวแรงงาน (ดอกหญ้า)

เรื่องราว…จากดินแดนสีแดง (ส.ลมพา)

เปรียบฝนที่หล่นสายก็เปรียบได้ดังฝนกรดเปรียบน้ำที่หลั่งรดได้ดั่งหยดหยาดน้ำตา หากฟ้าที่มองเห็นก็เปรียบเช่นดั่งเดนฟ้าถ้าหากแม้นมีเทวดาก็คลั่งบ้าอำนาจตน หากเสียงที่แสร้งเศร้าก็เสียงเจ้าผู้ฉ้อฉลถ้าว่าเสียง…ที่เศร้า…จนสุดจะทนก็เสียงคน ผู้ถูกคุกคาม หากถามความจริงนั้นก็ป่วยการที่จะถามหากจะหา… Read More »เรื่องราว…จากดินแดนสีแดง (ส.ลมพา)

จดหมายถึงดวงดาว (น้องอุ้ย)

นี่คือจดหมายถึงดวงดาวทั่วทุกดวงที่พร่างพราวบนราวฟ้าและทุกดวงที่ดับแสงตกลงมาฉันอยากรู้ว่าบนฟ้าเป็นอย่างไร? ในหมู่ดาวบนฟ้ามากกว่ามากเธอเองจะเคยอยากร้องไห้ไหม?แม้บนฟ้าจะมีดาวอยู่มากมายจะมีไหมที่เธอ “เดียวดาย” — ท่ามกลาง… Read More »จดหมายถึงดวงดาว (น้องอุ้ย)

สำเนียงว่างเปล่า (หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง)

เธอได้ยินสำเนียงของความว่างเปล่านั่นไหมคล้ายมันแว่วดังจากที่ไกลแสนไกล…บางคราวประดุจดั่งสายลมพัดไหว แกว่งไกวหัวใจให้อ่อนล้าสายลมแห่งความเสียใจ…ถูกทับถมด้วยหยาดน้ำตาเป็นเวลานานเหลือเกิน หัวใจแตกสลายไม่อาจร่ำร้องเรียกหาสิ่งใดมันเพียงคร่ำครวญอย่างแผ่วเบาเปล่งซุ่มเสียงไร้ถ้อยคำเหล่านั้นกังวานสะท้อนในหัวใจว่างเปล่าเยือกเย็น หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง

จันทร์กลางเมือง (เมือง ไม้ขม)

ฟากฟ้ากว้างกลางนภาราตรีค่ำคืนนี้จันทร์นวลชวนหลงไหลแสงจันทร์แจ่มแจ้งชัดรัดดวงใจหมู่ดาวไซร้ วนเวียนเคียงข้างกัน มิเคยเหงาหรอกจันทร์ท่ามกลางป่ามีดาราเป็นเพื่อนมิเปลี่ยนผันคืนข้างแรมหมู่ดาวเรียกหาจันทร์ข้างขึ้นนั้นจันทราราเรียกหาดาว เป็นสายใยสัมพันธ์ที่แจ่มชัดเป็นแสงส่องสัมผัสที่ชัดวาวมิใช่สายใยมายาที่พริบพราวที่สกาวชั่วคราวแล้วจากไป แต่วันหนึ่งแสงดวงดาวเริ่มลาเลือนลิบลับร่วงดาวลาเดือนเตือนใจหายมิอาจทนสู้แสงเปล่งประกายจากหลอดไฟนีออนบนพื้นดิน… Read More »จันทร์กลางเมือง (เมือง ไม้ขม)