Showing: 11 - 20 of 37 RESULTS
บทกวี

เคยฝันถึงเสรีภาพบ้างไหม? (เรวัตร บูรณธนิต)

เคยฝัน… ถึงเสรีภาพ… บ้างไหม…ต่างคนต่าง เดินทาง ตามความฝันเสรีภาพ ที่จะคิด แตกต่างกันเสรีภาพ ที่จะฝัน ตามหัวใจ… คงไม่มี… …

บทกวี

รักแท้คืออะไร? (เด็ก ม.ปลาย CM)

รักแท้ ??? …คือ… สิ่งที่ไม่มีตัวตน…คือ… การเสียสละ…คือ… ความเข้าใจ…คือ… ตลอดไป…คือ… สิ่งไม่ตาย…คือ… ??? มีคนมากมายที่ยังไม่รู้ว่ารักแท้คืออะไรต้องสัมผัวด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะรู้ว่ารักแท้คืออะไร??? …

บทกวี

จดหมายถึงดวงดาว (น้องอุ้ย)

นี่คือจดหมายถึงดวงดาวทั่วทุกดวงที่พร่างพราวบนราวฟ้าและทุกดวงที่ดับแสงตกลงมาฉันอยากรู้ว่าบนฟ้าเป็นอย่างไร? ในหมู่ดาวบนฟ้ามากกว่ามากเธอเองจะเคยอยากร้องไห้ไหม?แม้บนฟ้าจะมีดาวอยู่มากมายจะมีไหมที่เธอ “เดียวดาย” — ท่ามกลาง เวลาเธอกระพริบระยิบระยับแต่บางคราวคล้ายใกล้ดับลับจากฟ้าหรือเพราะเธอกำลังสะอื้นกลางนภาและเหว่ว้าอยู่ลำพังอย่างผู้เดียว นี่คือจดหมายถึงดวงดาวฉันเอง — ไม่อยากให้เธอเศร้าไปกว่านี้นั่งมองดาวพราวน้ำตาบ้าสิ้นดีหรือน้ำตาที่เห็นนี่ของ — …

บทกวี

สำเนียงว่างเปล่า (หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง)

เธอได้ยินสำเนียงของความว่างเปล่านั่นไหมคล้ายมันแว่วดังจากที่ไกลแสนไกล…บางคราวประดุจดั่งสายลมพัดไหว แกว่งไกวหัวใจให้อ่อนล้าสายลมแห่งความเสียใจ…ถูกทับถมด้วยหยาดน้ำตาเป็นเวลานานเหลือเกิน หัวใจแตกสลายไม่อาจร่ำร้องเรียกหาสิ่งใดมันเพียงคร่ำครวญอย่างแผ่วเบาเปล่งซุ่มเสียงไร้ถ้อยคำเหล่านั้นกังวานสะท้อนในหัวใจว่างเปล่าเยือกเย็น หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง

บทกวี

จันทร์กลางเมือง (เมือง ไม้ขม)

ฟากฟ้ากว้างกลางนภาราตรีค่ำคืนนี้จันทร์นวลชวนหลงไหลแสงจันทร์แจ่มแจ้งชัดรัดดวงใจหมู่ดาวไซร้ วนเวียนเคียงข้างกัน มิเคยเหงาหรอกจันทร์ท่ามกลางป่ามีดาราเป็นเพื่อนมิเปลี่ยนผันคืนข้างแรมหมู่ดาวเรียกหาจันทร์ข้างขึ้นนั้นจันทราราเรียกหาดาว เป็นสายใยสัมพันธ์ที่แจ่มชัดเป็นแสงส่องสัมผัสที่ชัดวาวมิใช่สายใยมายาที่พริบพราวที่สกาวชั่วคราวแล้วจากไป แต่วันหนึ่งแสงดวงดาวเริ่มลาเลือนลิบลับร่วงดาวลาเดือนเตือนใจหายมิอาจทนสู้แสงเปล่งประกายจากหลอดไฟนีออนบนพื้นดิน แสงนี้คือแสงเจิดจ้ามหาภัยแสงที่ซึ่งทำลายทุกสิ่งสิ้นธรรมชาติ ป่าไม้ถูกกัดกินแม้แต่ดาวยังดาวดิ้นสิ้นสุดไป ฟากฟ้ากว้างกลางนภาราตรีกลางเมืองนี้มีจันทร์นวลน่าหลงไหลแต่ฟ้ากว้างกลับร้างดาวร้าวดวงใจสิ้นสายใยอย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย เมือง ไม้ขม

บทกวี

ละคร…ชีวิต (พิราบขาว)

อยากจะเปรียบชีวิต คือ ละครแบ่งเป็นตอนดังใจเราเคยฝันเมื่อแรกเริ่มกำเนิดมาจากครรภ์มีชีวิตสุขสันต์แสนเปรมปรีด์ ครั้นเติบใหญ่รายล้อมด้วยความรักใฝ่ปัญญาศึกษาเพิ่มราศีมีคู่ทุกข์คู่ยากลูกหลานดีเพียงเท่านี้ชีวีก็สุขใจ หากความจริงเรารู้แสนยากนักเราประจักษ์ชีวิตใช่สดใสไม่สามารถลิขิตความเป็นไปหารู้ไม่สิ่งใดต้องเจอะเจอ แต่สิ่งหนึ่งพึงรู้พึงตระหนักชีวิตเราจักไซร้กำหนดได้ชีวิตใครชีวิตมันกำหนดไปหากเพียงใจรักดีก็ดีแฮ ทั้งสุขีทุกขังสังวรณ์ไว้ปล่อยสายน้ำเวียนไปตามกระแสสัจธรรมกาลเวลาย่อมผันแปรขอแค่ใจมั่นคง….จงกระทำ พิราบขาว