ข้าม

ความฝันอยู่สุดปลายทาง…
อยู่นั่นที่อีกฝั่งของคอสะพาน
เพียงความรู้สึกและหาจุดมุ่งหมายให้เป็นแก่นสาร
มนุษย์เพียงก้าวข้าม บางครั้งที่ต้องข้ามแต่ไม่ข้าม

หัวใจดุจเชือกที่ขึงรัดมัดโลก
กาลเวลากัดเฉาะทุกสิ่งให้ผุกร่อน
การจัดวางสิ่งที่มีตัวตนไม่มั่นแท้
แข็งแต่อ่อนไหว… แน่นิ่งแต่พบเห็นวิญญาณ เส้นกั้นมิอาจกั้น

การเดินทางหมุนไปไม่มีสิ่งใดหยุดนิ่ง
แม้เจ้าจะยืนหยัด…
ทุกอย่างไม่รอดพ้นสายตาของกาลเวลา
ทุกสิ่งแห่งพันธนาการไม่อาจหลีกหนีความจริง…

มันอาจจะหลบอยู่สุดทางที่ปลายสะพาน
และเชือกที่รัดเส้นสุดท้าย

เพียงความต้องการของมนุษย์…

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ