Showing: 1 - 12 of 12 RESULTS
ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

เรือลอยลำต้องสายแสงแห่งรุ่งอรุณ

“เอก… ตื่นได้แล้วลูก ตะวันจะกินสันเขาหมดแล้ว เมื่อวานเราใส่ตาข่ายใหญ่ไว้ด้วย ไป! เดี๋ยวพวกชักแอบเอาปลาเราไปหมด” เสียงของพ่อนั่นเองที่ปลุกให้ เอก ลุกจากที่นอนใช้สองมือลูกลำโขงขยี้ตา “เช้าแล้วหรือพ่อ” เอกถาม  “ใกล้แล้ว… …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

บทกวี – ก็อยากจะ…

ก็อยากจะเขียน…เพลงฝันมาปันเจ้าก็อยากจะเขียน…เพลงเหงารักที่ห่างหายก็อยากจะกล่อม…ปลอบใจเจ้าให้มันคลายก็อยากจะเป็น…คนช่วยระบายยามทุกข์ตรม ก็อยากจะควง…แขนนั้นก้าวเคียงคู่ก็อยากจะอยู่…เป็นเพื่อนรักอย่างสุขสมก็อยากจะร้อง…เพลงรักจากดาวโดมก็อยากจะสุข…สมรักฝากเจ้าใจ ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะบ้านนครพนม, 26 พฤษภาคม 2557

กลุ่มรองเท้าแตะ ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

ศิลป์ สาน สัญจร ภาพสะท้อนความสุข สู่ชุมชน : กลุ่มมาลัยดาว จ.สงขลา – ชมคลิป

ศิลปะกับนักขับเคลื่อน กลุ่มมาลัยดาว ถือเป็นกลุ่มคนทำงานทางด้านศิลปะที่เกิดขึ้นจาก “พี่เณศ” ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ พี่ใหญ่ของกลุ่มที่คิดจัดตั้งกลุ่มเยาวชนขึ้นมาเพื่อทำงานศิลปะกับชุมชน โดยมุ่งเน้นส่งเสริมงานศิลปะให้สอดคล้องและบูรณาการเข้ากับวิถีชีวิตของชุมชนมากกว่าที่จะใช้งานศิลปะเพียงแค่การวาดภาพหรือร้องรำทำเพลง “พี่เรียนจบปริญญาตรีมาทางศิลปะ จบใหม่ …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

บทกวี – สานศิลป์…รักถิ่นเกิด (ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ)

สานศิลป์…รักถิ่นเกิดโลกบรรเจิดจากศิลป์สานจากอดีตมายาวนานผ่านตำนานกาลยืนยง สองมือของวัยเยาว์สองตาของผู้เฒ่าเฝ้ามั่นคงเลือนรางมิจบลงรุ่นต่อรุ่นคงก้าวไป เกิดเป็นเรื่องเล็กเล็ดแตกจากเม็ดผลิบานใหม่ขมขื่นชื่นกันไปร้อยหลากหลายศิลปะ สานศิลป์เพื่อวิถีทั้งดนตรี กวีวาทะรูปแบบแห่งอิสระ-เสรีแห่งจินตนาการ จากรุ่นสู่อีกรุ่นร่วมลงทุนร่วมสืบสานหลายแรงเป็นหลายล้านเพื่อสร้างสานบ้านของเรา วัฒนธรรมนำก่อเกิดความบรรเจิดมาร่วมสร้างเขียนเพลงบรรเลงทางต่างร่วมผสานสร้างสามัคคี ดนตรีแม้แตกแขนงแต่ไม่แกร่งแย่งแบ่งศักดิ์ศรีเส้นบรรทัดเขียนกวีเส้นดนตรีสร้างเยาวชน คนหนุ่มและคนสาวฝันถึงคราวดาวร่วงหล่นแสงงามกลางเมืองมนต์ไม่น่ายลให้หลงมอง เพราะเมืองดูแปลกตาวิถีอันมีค่าดูเศร้าหมองดาวงามดูละลองแผ่นดินร่ำร้องหาสิ่งงาม …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

บทกวี – ระหว่างที่เดินทาง

ระหว่างที่เดินทางความอ้างว้างมายิ้มร่าเห็นฝนหล่นโรยระรินโปรยปรายมาเห็นเหล่าผู้อาสาฯ ต่างเดินทาง ระหว่างที่แรมรอนเห็นคนพเนจรเหงื่อโทรมร่างเห็นพี่เห็นน้องในความต่างเห็นน้ำใสไหลหลั่งในตาหม่น ระหว่างที่เฝ้าดูเห็นศัตรูดูทุกข์ทนแดดแผดเผาเร้ารุกล้นกายเกล้ากรนร้อนรนใจ ระหว่างที่ออกเดินเผชิญโลกใบใหญ่ผ่านเข้าออกตรอกซอกซอยไปผ่านแยกถนนหนทางใหม่ในชีวิต ระหว่างที่คล้ายหนีราวจับพลัดจับผีอย่างไม่คิดหนทางเดินไกลใครลิขิตผ่านวันคืนไร้มิตรมาเยียวยา ระหว่างที่ร้าวรานคล้ายกับผ่านเมืองมายาแดนดลสับสนอุราแผ่นดินไร้ผู้อาสาอย่างจริงใจ ระหว่างที่หายหนีมีเพียงปากกาขีดกวีเป็นเพื่อนได้สมุดอาสาหมึกมารับใช้อยู่ภายใต้คมคำคิด ระหว่างที่หายหน้าเริ่มคิดถึงกลุ่มเพื่อนผู้อาสาอันสนิทโลกใบใหญ่แห่งชีวิตบนถนนที่เราตัดสินใจลิขิตเอง ก่อคเณศ …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

บทกวี – เด็กและ

คำขึ้นต้น กำเนิดทุ่งแห่งฝัน…ดอ – เอ – กอ ไม้ไต่คู้ = เด็กรวมกันเป็นฝันใหม่เกี่ยวก้อยร้อยเรียงเรื่องราวอย่างหลากหลายจับร้อยดาวดวงใดยาวไกลกว่าฝันนี้ ดอ …

กลุ่มรองเท้าแตะ ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

ความเป็นมาเพลง รองเท้าแตะ (ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ)

พูดถึงเพลงนี้…. ข้าพเจ้าอยากขออนุญาตหัวเราะหน่อย เพราะเพลงนี้จริง ๆ แล้วมันเกิดจากการรับปากพี่นกเอาไว้ว่า “ผมจะแต่งให้นะ เพลงรองเท้าแตะ” แต่เมื่อเอาเข้าจริง… เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนก็ไม่ได้แต่งสักที พูดง่าย ๆ ก็คือลืมนั่นเอง …

กลุ่มรองเท้าแตะ ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

ความเป็นมาเพลง ใครเปิดไฟให้ดาว (ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ)

ใครเปิดไฟให้ดาว เพลงนี้ถูกเขียนขึ้นในค่ำวันนั้น มันเป็นวันที่ข้าพเจ้ากำลังง้วน วุ่น ยุ่งอยู่กับการเขียนบทความเพื่อแนบเอกสารประกอบ โครงการโรงเรียนร้อยหวันพันธุ์ป่า ม.3 ต.เกาะเต่า อ.ป่าพะยอม จ.พัทลุง เพื่อส่งไปยังที่ต่าง …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

ป่าในกระเป๋าของชายหนุ่ม

ป่ายิ้มให้เด็กน้อย… สายน้ำรักษาบาดแผลของหน้าดินและความรู้สึกที่แตกร้าวให้เป็นแผลเดียวกัน เนื้อเดียวกันทีละนิด… ฝนหัวเราะร่าเริงเป็นหยดน้ำฉ่ำชื่น น้ำแตกกระเซ็นปลาเล็กนับล้านไล่ต้อนปลาช่อนยักษ์ที่เข้าไล่คลุกครามแผ่นดินตน ดอกไม้ริมน้ำเหี่ยว แต่กับสดขึ้นมาใหม่อีกครั้งเมื่อสาวน้อยคนหนึ่งลงแหวกว่ายเล่นในสายธารลำพัง ชายหนุ่มหนีหน้าจากเมือง โบกรถเข้าสู่ป่า ในกระเป๋าเป้ใบนั้นมีป่าจากเมืองอยู่ในกระเป๋าของเขา! …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

บทกวี – หมานุด

ใครกันหนอที่สร้างโลกคนเกิดมาบริโภคซึ่งตัณหา…หลง-มักง่าย-กิน-ถ่าย-อุจาดตาใครกันหนา สร้างคนมา…คนไม่เป็นคน! ใครสร้างคนให้มีจิตอกุศลปุถุชนเดินดินกับบินได้…ข้ามจากโลกไปอีกโลก ถึงอีกโลกสุดแสนไกลกลับมาแล้วยังไง-ทำไม…ไกลแค่ไหนคนคือคน คนไป-คนมา…คนมา-คนไปผสมดี-ร้าย-จัญไรและปัญหายิ่งมากคนยิ่งมากความ-น่าเวทนาทุกข์โศกา-โลภา-ทุกขา-โลภัง ทุกจังชีวิตปนถูก-ปนผิด…ดับมอดมืดสนิทใครกันปลิดซึ่งขีดลิขิตลมหายใจใครกันหนาเอ่ยไว้ เรียกหมา-นุด คือ คน! ก่อคเณศ …

ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

ภาพวาดของ อามีนา

อามีนา เด็กหญิงชอบวาดภาพ…แต่เธอไม่มีสีเด็กหญิงชอบวาดฝัน ฝันของอามีนาช่างงดงาม!เธอชอบวาดสายน้ำ…อามีนา อามีนา ชอบวาดรูป – รูปแห่งความฝัน…แต่เธอไม่มีแบบนกตัวนั้นอยู่ในฝันของอามีนา…นกที่โบยบินด้วยจินตนาการนกของเธอไร้ขน….เป็นเหล็กมีใบพัด…บินอยู่บนฟ้า? ลอยตัวอยู่เหนือน้ำ….มันมักเดินทางอยู่บนฟ้า…มันส่งเสียงดังน่ากลัวแต่เธอก็ชอบมองฟ้าของอามีนาอยู่แค่ปลายจมูก…ฝันอยู่ไกลสุดหล้า – นกไร้ขน …