ในคืนไร้ดาว หากเหลือแต่เพียงแสงจากไฟเสาสปอร์ตไลท์เกาะกลางถนน สายลมโชยเอื่อย ๆ มาปะทะร่างกายอันอ่อนหล้าจากภาระแห่งชีวิต เป็นปกติธรรมดาที่คนอย่างผมยังไม่กลับบ้าน แต่กลับหักพวงมาลัยตรงไปยังถนนเส้นหนึ่ง ถนนเส้นที่ผ่านหน้าสถาบันการศึกษาชื่อดัง (ย่านรามคำแหง) สถาบันที่ผมใช้ชีวิตนิสิต …
ห่างหายกันไปพักใหญ่ ๆ ด้วยความคิดถึงครับพี่น้อง แต่เนื่องจากภารกิจรัดรึง (ใช้ ร. เรือ นะครับ ไม่ใช่ ล. …
ครั้งที่แล้วผมปิดท้ายด้วยคำว่า “ตุ๋ย ชมร” ซึ่งพี่น้องบางท่านอาจสงสัย ว่าเป็นใครกันหนอ ใครบังอาจมีชื่อประหลาดเช่นนี้ ขอบอกว่า ตุ๋ย ชมร ก็คือคนเดียวกับ ตุ๋ย นั่นเอง เรื่องก็มีอยู่ว่า ตอน เว็บเพลงประชาชน (Plangprachachon.com) กำเนิดขึ้นในบรรณพิภพ แล้วต่อมามีห้องแชทเกิดขึ้น …
ผมนัดกับใบตองไว้ที่บ้านบางจากในเย็นวันหนึ่ง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่สมาชิกพี่น้องใน “เว็บบ้านเพลงประชาชน” จะได้เจอกัน ผมทำอาหาร 4-5 อย่าง อาหารสไตล์ฮกเกี้ยน เพื่อเป็นกับแกล้มในเย็นวันนี้ เสียงใบตองพูดคุยทางโทรศัพท์กับคนอีกคนหนึ่ง แล้วส่งสายมาให้ผม… “สวัสดีครับ …
ณ เวลายามเย็นหลังจากทำการบ้าน และงานบ้านที่ได้รับมอบหมายเป็นหน้าที่ประจำทุกวัน เด็กน้อยก็มานั่งมองสายน้ำในลำธารหน้าบ้านเป็นประจำดังเช่นที่เคย “สายน้ำเจ้าเอย เจ้ามาจากไหน เจ้าจะไปแห่งใด เจ้าคือใคร” ความรู้สึกนี้เป็นดั่งคำถามประจำใจเลยก็ว่าได้ มันจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่เด็กน้อยนั่งมองสายน้ำ …
ไอ้ควาย!!!! อีควายเอ๊ย!!!! – คำชม 2 คำนี้ไม่ทราบว่ามีท่านใดอยากได้รับกันบ้าง ผมว่าผู้พูดเค้าจริงใจดีนะ เป็นการกล่าวถึงบุรุษ (สตรี) ที่สอง เป็นคำยกย่องว่าบุคคลคนนั้น แข็งแรง …
คนเรานี่ก็แปลก ชอบเอาชนะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง มีอยู่วันหนึ่งขับรถผ่านแถวอนุสาวรีย์ชัยฯ (ปกติไม่ชอบไป เพราะวนไปวนมา งง กับวงเวียนซะทุกทีเจอตำรวจเรียกประจำแหล่ะ) วันนั้นก็พอดีมีพี่รถตู้โดยสารอยู่คันหนึ่ง ไม่รู้จะรีบไปไหน บีบแตรไล่เรา …
นับตั้งแต่ชมรมเรา ถูกยื่นคำขวด “ถ้าไม่ถึง 20 คน ยุบชมรมฯ” เมื่อตอนก่อนออกค่ายที่ 19 (อุบลราชธานี) จนถึงวันนี้ก็กว่า 5-6 เดือนผ่านมาแล้ว …
การที่เราได้รู้จักใครสักคน คงเป็นเรื่องของโชคชะตาที่ใครบางคนกำหนดมาก็เป็นไปได้ แต่การที่คน 2 คน จะดำเนินต่อไปอย่างไรนั้นก็คงเป็นเรื่องที่คนทั้ง 2 คนลิขิตเอง เหมือนกับเราและเธอ การที่เราทะเลาะกันนั้นอาจเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น …
กริ๊ง !!!!…… ในขณะที่เรากำลังหลับสบาย (ตอนกลางวัน) ผมงัวเงียตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์ “ดอกธูป!” เสียงต้นตอดังขึ้นทั้งที่ผมยังไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป “ออกมาข้างนอกหน่อยซิ ตุ้มมีอะไรจะอวด” แล้วเธอวางโทรศัพท์ไป!!??!! …
ถ้าไม่นับเด็กผู้ชายวัยกระเตาะ คุณเคยเห็น “ผู้ชายร้องไห้” สักกี่ครั้งในชีวิต? คงเห็นกันได้ไม่บ่อยครั้งนัก… สังคมเป็นตัวบ่งชี้ให้ผู้ชายถูกเลี้ยงดูให้โตมาพร้อมกับความเข้มแข็ง ไม่ว่าจะมาจากภายในหรือแค่ภายนอกก็ตาม “ลูกผู้ชาย เค้าไม่ร้องไห้กัน” เรามักจะได้ยินมันเสมอ …
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด……….. เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นพร้อม ๆ กับแสงอาทิตย์แรกของวันทำงานธรรมดาวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นจากผวัง และจากการเพ้อฝันในยามค่ำคืน ผมต้องลุกขึ้นจากเตียงเพื่อใช้ “ชีวิตประจำวัน” …
กาลครั้งหนึ่ง…ไม่นานเท่าไหร่ ณ ดวงดาวกลม ๆ สีสดใสดวงหนึ่ง ดาวดวงนี้… อยู่ใกล้ ๆ กับดาวของ “เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่*” …
ก่อนที่ “เปี๊ยก” (ฉัตรมงคล พิมลสุข) จะไปค่ายฯ ผมรู้จักเขาไม่มากนัก รู้แค่ว่าเปี๊ยกเป็นเพื่อนของรุ่นน้องผม (ที่เป็นสมาชิกชมรมค่ายฯ) เรียนคณะสถาปัตถ์ รู้จักกันนิดหน่อย คุยกันบ้างเล็กน้อย …
เธอได้ยินสำเนียงของความว่างเปล่านั่นไหมคล้ายมันแว่วดังจากที่ไกลแสนไกล…บางคราวประดุจดั่งสายลมพัดไหว แกว่งไกวหัวใจให้อ่อนล้าสายลมแห่งความเสียใจ…ถูกทับถมด้วยหยาดน้ำตาเป็นเวลานานเหลือเกิน หัวใจแตกสลายไม่อาจร่ำร้องเรียกหาสิ่งใดมันเพียงคร่ำครวญอย่างแผ่วเบาเปล่งซุ่มเสียงไร้ถ้อยคำเหล่านั้นกังวานสะท้อนในหัวใจว่างเปล่าเยือกเย็น หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง
เมื่อเรือข้ามมาถึงบ้านปากจก เกาะพระทอง อำเภอคุระบุรี สิ่งที่พบคือวามเสียหายและสูญเสียของพี่น้องที่นี่ เชื่อว่าไม่มีอะไรในประวิตศาสตร์บ้านเราที่จะนำความเสียหายที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้อีกแล้ว นี่ยังไม่รวมถึงชนเผ่าพื้นเมืองที่อยู่มาก่อน “ชาวมอแกน” หรือ “ชาวมอเก็น” ซึ่งข้อมูลที่บ่งบอกถึงความต่าง ๆ ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าอย่างไร แต่สิ่งที่เป็นข้อสังเกตุคือ พวกเขารอดเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ …
วันที่ 26 ธันวาคม 2547 เวลา 04.30 น. ออกเดินทางไปเที่ยวที่ เกาะเสม็ด ความรู้สึกดี หาดทรายขาว น้ำทะเลใส …
เย็นวันที่ 30 ว่าจะชวนเพื่อน ๆ ไปทำกับข้าวกินกัน และได้ข่าวว่าพวกเราจะเอาของไปบริจาคที่ภาคใต้ในนาม ชมรมค่ายอาสาพัฒนาชนบท ABAC ซึ่งตรงกับใจว่าจะลงไปอยู่แล้ว “ประมาณว่าลงไปก่อนแล้วค่อยว่ากันว่าจะช่วยเขาได้อย่างไร” เพราะเชื่อว่ามันน่าจะมีอะไรให้เราช่วยบ้าง และได้ติดต่อไปยัง ค่ายอาสาฯ ม.เกษมบัณฑิต ด้วย โดยผ่านทาง น้องยุ้ย ประธานค่าย …
สวัสดีปีใหม่ ปี 2548 (2005) ด้วยเหตุการณ์ที่ค่อนข้างสลดใจเป็นอย่างมากสำหรับชาวไทยและชาวต่างชาติ และทุกประเทศที่ติดคาบสมุทรอันดามัน ผมได้มีโอกาสมา Count down ที่ …
19 ตค. 2547 ผมกลับมาจาก รพ.ศรีนครินทร์ อย่างไม่สบายใจ เมื่อทราบว่าช่างที่ผมส่งไปดูแลงานก่อสร้างอาคารเด็กเล็กก่อนวัยเรียน..ที่โรงเรียน ตชด.บ้านป่าหญ้าคา อ.สิรินธร จ.อุบลราชธานี …
ด้วยข้อจำกัดของเวลาที่ตัวเองมีและความน่าสนใจของโปรแกรมหนังที่เข้ามาฉายในบ้านเราในช่วงหลัง ๆ ทำให้ผมห่างหายจากการเขียนบทความไปนานมากกกกก (กว่าที่จะพบจุดบรรจบของเงื่อนไขข้างต้น ในความรู้สึกส่วนตัวของผม มันเหมือนกับอุบัติการณ์ประเภทมาฆบูชาขนาดย่อมๆ เลยที่เดียว) ผมนั่งคิดอยู่นานว่าจะหยิบหนังเรื่องไหนมาเขียนถึงดี ที่สุดแล้วก็มาลงเอยที่หนังเรื่อง “The Twilight …
คืนมืดมน…..เด็กน้อยเดินลงมาจาก “ตึกกิจกรรม” ด้วยใจอันสับสน สันสบกับมาตราฐานคุณค่าความดีงามที่สังคมบัญญัติไว้ เด็กน้อยเป็นดั่งตัวแทนของคนหนุ่มสาวในโลกปัจจุบัน คนธรรมดา ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนักหนา ถ้าแต่โลกแห่งการเรียนรู้ที่เด็กน้อยโหยหาถึง…มันมีอยู่จริงหรือ ? ไม่แปลกเลยที่เด็กน้อยมีคำถามอยู่เต็มหัว คำถามที่ “ผู้ใหญ่” ตอบไม่ได้ จะตอบได้อย่างไรละ …
มีคนบอกเสมอว่า การเดินทางคนเดียวเป็นเรื่องไม่ดี อันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิง แต่แปลกนะฉันกลับรู้สึกว่า มันคือการผจญภัย ความตื่นเต้น และเป็นวิธีหนึ่งที่จะได้ทำความรู้จักกับตัวเอง นับว่าโชคดีมากที่ฉันได้ทำงานเกี่ยวกับการทำวิจัยที่ได้เดินทางเก็บข้อมูลต่างจังหวัดบ่อยๆ พอได้ยินว่างานวิจัยคราวนี้จะไปเก็บข้อมูลที่สุราษฏร์ธานี ฉันเริ่มนึกถึงงานกองโตข้างหน้า …
เสวนา “แนวทางการทำค่ายฯ ของเด็กรุ่นใหม่”โดย ชมรมค่ายอาสาพัฒนาชนบท มหาวิทยลัยเกษมบัณฑิตวันที่ 5 กันยายน 2547 ณ อุทยานแห่งชาติพระพุทธบาท จ.สระบุรี วิทยากร …
“นกไม่มีถิ่น..เที่ยวผกผินบินเรื่อยไป…………………………….นึก..ยิ่งนึกยิ่งหวั่น โอ้ตัวฉันบินมาเดียวดาย….ไร้จุดมุ่งหมาย….ท่องเที่ยวไปกับสายลม” นั่นคือบางส่วนของถ้อยคำจากเพลง “พเนจร” ของ พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ ซึ่งก้องกังวานขึ้น ณ เวลาประมาณตี …
กิจกรรมเรียนรู้วิถีชีวิตชุมชนและนักพัฒนาวันที่ 13-15 สิงหาคม 2547โครงการพัฒนาระบบนิเวศเกษตรและอนุรักษ์พันธุ์พืช – บ้านห้วยหินดำ อ.ด่านช้าง จ.สุพรรณบุรี วิทยากร พยงค์ …
ไม่เคยมีคอเพลงเพื่อชีวิตคนใต้ คนใดคาดคิดว่าจุดแตกหักและความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง โดยมีผลประโยชน์เรื่องเงินๆ ทองๆ เป็นเงื่อนไขสำคัญจะเกิดขึ้นกับวงดนตรีเพื่อชีวิตวงดังที่อยู่ในหัวใจของคนภาคใต้ หรือคนภาคอื่น ๆ ทั้งประเทศอย่าง วงมาลีฮวนน่า วันนี้ชัดเจนแล้วว่า 2 …
รากกำเนิดของวงมาลีฮวนน่าเริ่มต้นเมื่อปี 2534 โดยกลุ่มนักศึกษาศิลปะที่รวมตัวกันโดย คฑาวุธ ทองไทย ช่วงนั้นกำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร, ธงชัย รักษ์รงค์ เล่นดนตรีอยู่ตามผับทางใต้, สมพงค์ …
18 พ.ค. 47 ณ โรงเรียนบ้านยางใต้ อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ ค่าย #18 มาถึงจนได้ …
“โหมโรง” เป็นผลงานลำดับที่สองของ อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์ ซึ่งทิ้งช่วงจากงานชิ้นแรกคือ “ลูกบ้าเที่ยวล่าสุด” นานถึง 10 ปีเต็ม ผมยังจำบทส่งท้ายของบทความชิ้นนั้นได้ดีว่า …
ฟากฟ้ากว้างกลางนภาราตรีค่ำคืนนี้จันทร์นวลชวนหลงไหลแสงจันทร์แจ่มแจ้งชัดรัดดวงใจหมู่ดาวไซร้ วนเวียนเคียงข้างกัน มิเคยเหงาหรอกจันทร์ท่ามกลางป่ามีดาราเป็นเพื่อนมิเปลี่ยนผันคืนข้างแรมหมู่ดาวเรียกหาจันทร์ข้างขึ้นนั้นจันทราราเรียกหาดาว เป็นสายใยสัมพันธ์ที่แจ่มชัดเป็นแสงส่องสัมผัสที่ชัดวาวมิใช่สายใยมายาที่พริบพราวที่สกาวชั่วคราวแล้วจากไป แต่วันหนึ่งแสงดวงดาวเริ่มลาเลือนลิบลับร่วงดาวลาเดือนเตือนใจหายมิอาจทนสู้แสงเปล่งประกายจากหลอดไฟนีออนบนพื้นดิน แสงนี้คือแสงเจิดจ้ามหาภัยแสงที่ซึ่งทำลายทุกสิ่งสิ้นธรรมชาติ ป่าไม้ถูกกัดกินแม้แต่ดาวยังดาวดิ้นสิ้นสุดไป ฟากฟ้ากว้างกลางนภาราตรีกลางเมืองนี้มีจันทร์นวลน่าหลงไหลแต่ฟ้ากว้างกลับร้างดาวร้าวดวงใจสิ้นสายใยอย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย เมือง ไม้ขม
ค่ายกำแพงเพชร ค่ายที่ 2 ของชมรมค่ายฯ ABAC ผมได้รู้จักชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่สร้างความหมั่นไส้ให้หลายๆ คนไปรอบทิศ ด้วยลักษณะท่าทางที่มีความมั่นใจในตัวเอง แสดงลักษณะว่าคงแก่เรียน …
ยังจำได้บ้างมั้ยพี่น้องชาวค่ายอาสา (ค่ายหนองค่าย) ทุกคน ที่เราเผชิญปัญหามากันขนาดไหน สำหรับค่ายหนองค่ายที่ผ่านมา กว่าพวกเราทุกคนนั้นจะผ่านพ้นสถานการณ์ที่ค่อนข้างมีผลกระทบต่อจิตใจของพวกเราทุคน แต่มันก็สามารถผ่านมาได้ด้วยดี ถึงแม้มันจะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ แค่สองเพียงสัปดาห์เท่านั้น แต่ต่างคนต่างก็รู้สึกถึงความผูกพันที่มีต่อกัน ต่างจากที่วันแรก …
นานแล้วที่ผมไม่ได้เตร็ดเตร่ตามถนนกรุงเทพฯย่านจามจุรี แต่ในค่ำคืนนี้ (วันศุกร์ที่ 16 เมษายน) ผมจะได้ไปเยี่ยมเยียนย่านนั้นอีกครั้ง เพราะผมมีนัดกับรุ่นน้องที่เคยออกค่ายฯด้วยกัน เพื่อเสวนากัน หนึ่งทุ่มเศษผมกับคนรักได้มานั่งรอน้องๆที่นัดกันไว้ ที่ร้านอาหารตามสั่งบนโรงอาหารตลาดสามย่าน …
เมฆสีขาวโพลนกระจุกตัวเป็นย่อม ๆ ที่ท้องฟ้าด้านหนึ่งและค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลืนกินท้องฟ้าสีฟ้าสดใสให้หายไปจนมีเมฆเต็มฟ้าด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งที่ฟ้ายังคงโล่ง อาทิตย์ยังคงส่องแสงจ้าโดยไม่ได้กลัวถึงเมฆที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นอีกด้านหนึ่งเลย แต่แล้วไม่นานนัก เมฆสีขาวก็กลับมีสีคล่ำขึ้นและดำหม่น บนพื้นดินชาวนาคนหนึ่งยืนอยู่บนคันนา รอบตัวเขาคือท้องทุ่งนาอันกว้างใหญ่ …
ผมเจอ หมง ครั้งแรกที่ค่ายกำแพงเพชร เมื่อปี 2538 นักศึกษาหนุ่มที่ชอบใส่เสื้อฟุตบอล ใส่รองเท้าผ้านันยาง เนื้อตัวเต็มไปด้วยพลาสเตอร์ปิดแผล เดินไปมาในค่ายฯ หยิบจับ …
ฉันเชื่อนะว่าเธอก็เป็นคนหนึ่งที่เกิดมาบนโลกใบนี้ เธอเองก็คงไม่ต่างไปจากคนทั่ว ๆ ไป ที่ต้องการจะเจอแต่ความสุข และไม่ต้องการให้มีปัญหาหรือเรื่องราวใด ๆ ให้มากระทบกระเทือนจิตใจของเธอ และมันต้องบั่นทอนลงไป แต่ในความเป็นจริงมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดและจินตนาการของเธอแต่เพียงผู้เดียว …
รักเอย… ใครก่อ… เจ้าเกิดเจ้าเกิด… เพื่อใคร… รู้ไหมรู้ไหม… เจ้าเกิด… ทำไมทำไม… เจ้าจึง… งดงาม งดงาม… …
ตราบใด ฟ้ามืด มัวหมองไร้ดาว ส่องแสง สว่างไสวเหว่ว้า ครอบคลุม แห่งไปอดทน เข้าไว้ รอคอย ความเหงา …
อยากจะเปรียบชีวิต คือ ละครแบ่งเป็นตอนดังใจเราเคยฝันเมื่อแรกเริ่มกำเนิดมาจากครรภ์มีชีวิตสุขสันต์แสนเปรมปรีด์ ครั้นเติบใหญ่รายล้อมด้วยความรักใฝ่ปัญญาศึกษาเพิ่มราศีมีคู่ทุกข์คู่ยากลูกหลานดีเพียงเท่านี้ชีวีก็สุขใจ หากความจริงเรารู้แสนยากนักเราประจักษ์ชีวิตใช่สดใสไม่สามารถลิขิตความเป็นไปหารู้ไม่สิ่งใดต้องเจอะเจอ แต่สิ่งหนึ่งพึงรู้พึงตระหนักชีวิตเราจักไซร้กำหนดได้ชีวิตใครชีวิตมันกำหนดไปหากเพียงใจรักดีก็ดีแฮ ทั้งสุขีทุกขังสังวรณ์ไว้ปล่อยสายน้ำเวียนไปตามกระแสสัจธรรมกาลเวลาย่อมผันแปรขอแค่ใจมั่นคง….จงกระทำ พิราบขาว